به گزارش مشرق، کانال تلگرامی مطالعات رسانه های بین المللی نوشت:

تحلیل مجله نیشن، اقدام اخیر ترامپ در ربودن رئیس‌جمهور ونزوئلا را جنایتی علیه حاکمیت ملی و قانون بین‌المللی خوانده و هشدار می‌دهد این اقدام «فقط آغاز» است. نویسنده استدلال می‌کند که ترامپ، با وجود ناتوانی داخلی و افت محبوبیت، به سیاست خارجی به عنوان عرصه‌ای برای نمایش قدرت روی آورده و دکمین «مونرو» را به «دونرو» ارتقا داده است. به نوشته این تحلیل، این نسخه جدید چیزی جز «امپریالیسم عریان» مبتنی بر مالکیت آمریکا بر نیم‌کره غربی نیست. نشن می‌گوید نبود مخالفت جدی جمهوری‌خواهان و اروپا، ترامپ را برای حمله به دیگر کشورها از جمله گرینلند و مکزیک جسور کرده است.

چکیده راهبردی (بخش‌های مهم):

دونالد ترامپ سال ۲۰۲۶ را با یک کودتا و آدم‌ربایی آغاز کرد، و از نیروی نظامی آمریکا برای ربودن نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، و همسرش، سیلیا فلورس استفاده کرد. نقض حاکمیت ونزوئلا توسط ترامپ جنایتی علیه هر دو قانون اساسی آمریکا و حقوق بین‌الملل است. وحشت‌آورتر این که به نظر می‌رسد این فقط آغاز باشد. روز شنبه، ترامپ در گفت‌وگو با فاکس‌نیوز لاف زد: «این اتفاق باورنکردنی دیشب. ما باید دوباره [در کشورهای دیگر] آن را انجام دهیم. ما هم می‌توانیم دوباره انجامش دهیم. هیچ‌کس نمی‌تواند جلوی ما را بگیرد.» متأسفانه ترامپ درست می‌گوید. مانع معمول در برابر یک رئیس‌جمهور خارج از کنترل، کنگره است، اما جمهوری‌خواهانی که آن را کنترل می‌کنند، بیش از حد مشتاقند تا از مسئولیت‌های قانون اساسی خود سر باز زنند.

نیروی مهارکننده بالقوه دیگر، جامعه بین‌المللی است. در نتیجه، ترامپ از جنگ سرمست شده است. نمایش خشونت به نمایندگی از غارت عریان، به او احساس قدرت می‌بخشد. ترامپ در کنفرانس مطبوعاتی روز شنبه فریاد زد: «قدرت نظامی قاطع آمریکا، هوایی، زمینی و دریایی برای انجام یک حمله خیره‌کننده به کار گرفته شد، و آن یک حمله‌ای بود مانند حمله‌هایی که مردم از زمان جنگ جهانی دوم به بعد ندیده‌اند.» در حالی که حمایت داخلی او در حال تزلزل است و شهرتش با افشای جدیدی از ارتباطاتش با جفری اپستین، کودک‌آزار مرحوم تهدید می‌شود، ترامپ به سیاست خارجی به عنوان عرصه‌ای روی آورده که هنوز می‌تواند در آن عضلات خود را به رخ بکشد.

ترامپ در کنفرانس مطبوعاتی خود خاطرنشان کرد: «دکترین مونرو یک مسئله بزرگ است، اما ما آن را خیلی زیاد کنار گذاشتیم. خیلی زیاد. آن‌ها حالا آن را سند «دونرو» می‌نامند.» سند دونرو (یا دکترین دونرو) در واقع چیزی جز امپریالیسم عریان نیست، مبتنی بر این ایده که نیم‌کره غربی مالکیت بالفعل ایالات متحده است. پس از ونزوئلا، ترامپ به دنبال حمله به سایر کشورهای نیم‌کره غربی است. او در مصاحبه‌ای با آتلانتیک روز یکشنبه گفت: «ما قطعاً به گرینلند نیاز داریم.» او گفت گرینلند «احاطه شده توسط کشتی‌های روسی و چینی است.»

در مصاحبه با فاکس‌نیوز، ترامپ گفت: «باید کاری با مکزیک انجام شود.» مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ترامپ، روز یکشنبه به برنامه «ملت با مطبوعات» گفت که «دولت کوبا یک مشکل عظیم است» و «آن‌ها در مشکلات زیادی هستند.» کودتای ونزوئلا یک نمایش ابرخشونت‌بار بود، اما نمایشی که ادراکی بزرگ‌تر از تغییر ایجاد کرد که در واقعیت شایسته آن نیست. جدا از مادورو و همسرش، ترامل دولت موجود ونزوئلا را دست‌نخورده باقی گذاشت، با این که دلسی رودریگز، معاون رئیس‌جمهور، اکنون مسئول است. ترامپ ماریا کورینا ماچادو، رهبر مخالفان ونزوئلا را به عنوان «یک زن بسیار خوب» فاقد احترام در داخل کشور کنار گذاشت. به عبارت دیگر، آنچه ترامپ به دست آورد، تغییر رهبری بود نه تغییر رژیم، که احتمالاً با تبانی نخبگان سیاسی ونزوئلا صورت گرفته است. امپریالیسم خود بی‌ثبات‌کننده است و ارزش مخالفت دارد. اگر جهان بخواهد رویارویی قرن بیست و یکم با تغییرات آب‌وهوایی را تاب آورد، به همکاری بین‌المللی بیشتری نسبت به همیشه نیاز خواهد داشت.

سیاست حوزه نفوذ ترامپ، علاوه بر تمرکز ارتجاعی او بر تقویت تولید سوخت‌های فسیلی، یک انحراف مستقیم از هرگونه آینده مشترک است. متأسفانه، نشانه کمی از هر چالش سیاسی جدی علیه پروژه ترامپ وجود دارد. جمهوری‌خواهان یک علت از دست‌رفته هستند. افزون بر این، در حالی که بسیاری از دموکرات‌های کنگره در حمله به سیاست خارجی ترامپ تحسین‌برانگیز صریح بوده‌اند، رهبران آنان مانند چاک شومر و حکیم جفریز، ملایم‌تر عمل کرده‌اند و اغلب بر اعتراضات رویه‌ای مانند نیاز به نظارت کنگره متمرکز شده‌اند تا ارائه نقدی اساسی.

*بازنشر مطالب شبکه‌های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه‌ها منتشر می‌شود.